شمارهٔ ۷۰

اشک گلگونم کشد هرجا عنان عندلیب

می کشم در چله ی افغان کمان عندلیب

گر چنین بی حد به باغ از دل فغان عندلیب

نخل بند ناله گردد آشیان عندلیب

ناخنی باشد نگارین بر جگر هر برگ گل

دل به یاد این نغمه دارد از زبان عندلیب

خانه ی منقار را تحریر پر پیچیده است

ناله ی عشاق باشد ترجمان عندلیب

رنگ گل چون نکهت از دستان به رقص

نشنود گلبانگ ما گوش کران عندلیب

هر نفس دم سرد عاشق را گلوگیری کند

سنبلی باد خزان زد بر دهان عندلیب

ساز از خود رفتنی چون بوی گل کردم به باغ

دل چو پیش آهنگ شد در کاروان عندلیب

در گلستانی که کرد آن شاخ گل آهنگ رقص

بود تار ساز حیرت نبض جان عندلیب

شوخی مضراب شوق از تار قانون سرشک

بست چون گلدسته رنگین داستان عندلیب

با خریداران خود باید نکویان را شوند

گل بساط جلوه چیند در دکان عندلیب

شرح حال بی نوایان چهره ی نو خط کند

می دهد پرواز رنگ گل نشان عندلیب

خنده ی گل را بساط اشک بلبل دیده ایم

نغمه ی شادی کند گل از فغان عندلیب

از نگاهی می کند انشا هزاران نغمه را

چون گل من کس نشد هم داستان عندلیب

بس که هردم نغمه ی دیگر زمستی سر کند

کرده صد تقصیر گل خاطر نشان عندلیب

همچو نورس ما به بو زان غنچه ی لب قانعیم

می توان ای شاخ گل کرد امتحان عندلیب