شمارهٔ ۷۲

مست خوابم را کند مژگان گشایی آفتاب

گرم دارد با سر من آشنایی آفتاب

چهره ی زرین روشندل کم از اکسیر نیست

سنگ سازد لعل با رنگ طلایی آفتاب

گر کشد جام صبوحی ماه من یک صبحدم

توبه خواهد کرد رسم خود نمایی آفتاب

عکس خون آلود مژگانم نماید بی رخش

پنجه را چون از شفق سازد حنایی آفتاب

خرقه پوش از شرم هر دم پیش آن سلطان حسن

پنجه می سازد علم بهر گدایی آفتاب

چون مه من از خطا پهلو به هر خس می دهد

سخت می ماند به آن ترک ختایی آفتاب

آسمان زخم ملایم طینتان را مرهم است

بر شکست موم باشد مومیایی آفتاب

نیست مقدورش که اصلاحی کند دم سرد را

گرچه در گرمی ندارد نارسایی آفتاب

ذره از کوچک دلی رقص روانی سر کند

هر کجا چیند بساط کبریایی آفتاب

با مه محبوب نورس لاف هم چشمی زند

می کند بسیار کافر ماجرایی آفتاب