شمارهٔ ۷۹

بس که با دل ناز چشمش التفات از سر گرفت

موج طوفان از محیط حسن چشم تر گرفت

از تکلم رشته ی امید در گوهر گرفت

لطف جان بی پرده شد تا پرده از رخ برگرفت

گشته زرین رنگ ما زان نرگس نیلوفری

این طلا زان لاجورد آرایش دیگر گرفت

یافت دل در شام زلفش جاه بی اندازه ای

قدر دیگر در شب معراج پیغمبر گرفت

در پر طاووس می پیچد نفس را سینه ام

صحبت دل بس که با داغ غم او در گرفت

عالمی را روی دل پیداست در گرد خطش

خوش صفا از لطف این آیینه خاکستر گرفت

در ریاض حسن چندانی که نخلش قد کشید

ناوکش جا در حریم سینه بالاتر گرفت

فیض اکسیر است با نظاره ی روشن دلان

آفتاب از پرتو روی زمین در زر گرفت

حرص این سنگین دلان از ریگ روغن می کشید

جذبه ی این تشنه چشمان آب از گوهر گرفت

از هوس نورس دل ما ماند در طوفان غم

بادبان کشتی ما مشرب لنگر گرفت