شمارهٔ ۹۵

ز انقلاب اشک و آهم بحر و بر در آتش است

قلزمم در آستین و چشم تر در آتش است

برق طور جلوه ی من بیشتر گستاخ سوز

بی ادب پروانه ها را بال و پر در آتش است

حلقه های خط مشکین بر گل روی تو نیست

آب و رنگ حسن را لعل سفر در آتش است

برگ از خود رفتن دل ساز داغ دل کند

نکهت گل را ز گل لعل سفر در آتش است

تا در گوش آتش یاقوت آن لب شعله زد

ز گل او شبنم آب گهر در آتش است

از نسیم غنچه اش چون عود می سوزد جگر

از خیال لعل او دل را شکر در آتش است

قرمز اشک روان رنگ طلایی را گداخت

از شراب لعلی ما جام زر در آتش است

ز آفتاب حسن شرم افروز جانان همچو شمع

آب می گردد دلم اما جگر درآتش است

سوخت نورس داغ رشک اینجا سویدای دلم

از لب او خال هندو تا کمر در آتش است