شمارهٔ ۱۰۰

در سواری جلوه ات را آب و تاب دیگر است

خانه ی زین تو آبادان که مهمان پرور است

زلف مشکین تو ابر آفتاب محشرست

کاکلت را هرچه می گویم از آن بالاتر است

در گلستانی که بی سرو تو در خون می طپیم

بر سر نظاره ی من شاخ نرگس شش پر است

می کنی انکار عشق ما ندارد صورتی

داغ ما از آب و از آیینه هم روشن تر است

خنده تا بر چشم گریانم زد آن شیرین دهان

قطره های اشک پر شورم چو تنگ شکر است

همچو دل از گرمی نظاره اش در گوشوار

ز آتش رخسار او در جوش آب گوهر است

نقش پا نظاره را گل کرد بر اندام او

آن بدن یک پیرهن از فکر من نازک تر است

دور چشم نیم خوابش نیست مژگان بلند

غمزه را در آفتاب حسن چتری بر سر است

اضطرابم هر دم از چین جبینش گل کند

بهر پرواز دل من موج گل بال و پر است

حلقه ها در گوش خورشید قیامت می کشد

طره ی مشکین او مالک رقاب محشر است

نورس آن طفلی که گنجشک دلم نخجیر اوست

در مذاقش خون من شیرین چو شیر مادر است