شمارهٔ ۱۰۸
نورس دماوندیتا دلم مست رنگ و بوی گل است
چشم چون شبنمم به روی گل است
عندلیبان باغ را منقار
جرس کاروان بوی گل است
داده ام تا به عارضش نسبت
خاطرم وقف آرزوی گل است
جلوه ی حسن او به باغ وجود
فاش و مستور همچو بوی گل است
شبنم آسا در این چمن نورس
دیده آیینه دار روی گل است