شمارهٔ ۱۱۲

خط شبیخون زن اطراف گلستانش نیست

سایه ی خضر به سر چشمه حیوانش نیست

کیست کز مهر تو داغی به دل و جانش نیست

نامه ای نیست که مهر تو به عنوانش نیست

جیب گل پاره نه تنها ز نگار کف توست

کیست کز دست تو چاکی به گریبانش نیست

از رگ جان نکند فرق خدنگ تو کسی

زان به دلها اثر زخم به پیکانش نیست

به خم طره ات افتاده سر و کار دلم

می زنم قطره در آن راه که پایانش نیست

ماند پیکان تو در خاک و مشبک دلهاست

گوهری نیست که صددیده نگهبانش نیست

عقده ی مهر چرا در دل صبح است از او

پر گره خاطرم از کوی گریبانش نیست

شاهد داغ دلم را سند افتاده به دست

خال بر حاشیه ی سیب زنخدانش نیست

چهره پرداز غبار دل نورس ز صفاست

رقم خط به لب از خامه ی ریحانش نیست