شمارهٔ ۱۳۹

امشب از بزم چو آن آینه سیما برخاست

در دلم آه به تعظیم غم از جا برخاست

گشته ام خاک و ز سودای سر زلف کجش

سبزه از تربت من سلسله بر پا برخاست

تا نظر یافتم از صیقل روشن گهری

چون غبار از دل من رغبت دنیا برخاست

بس که ترسیده از این چشمه ی خونین چشمش

تا زدم چشم به هم شور ز دریا برخاست

از خرام تو چو دامی که بر آرند ز خاک

همه تن چشم غبارم به تماشا برخاست

دودی از چاک دلم سایه به هامون افکند

جاده آهی شد و از سینه ی صحرا برخاست

همچو شبنم که از این سیر چمن پوشد چشم

نورس آیینه ام از رنگ تمنا برخاست