شمارهٔ ۴۷۰

مژه در گهر گرفتم که نظر کنی نکردی

به رهت نثار کردم که گذر کنی نکردی

گله آه از تو دارم که چه کرده ای تو با من

به فلک تو را رساندم که اثر کنی نکردی

چو نی از دم نوازش همه عمر زهر غم را

به تو تنگ از آن گرفتم که شکر کنی نکردی

چو صدف لبی گشودم گهر دلم شکستی

مس خویش را کشیدم که تو زر کنی نکردی

به تو عرض درد کردم که دوا کنی فزودی

ز تو بود چشم بینش که نظر کنی نکردی

همه دم چو شعله داری تو هوای سرکشی را

نفس آتشین نمودم که حذر کنی نکردی

دم رفتن تو غافل ز حیات خود گذشتم

قسمت به جان چو دادم که خبر کنی نکردی

وطن تو خاطر من تو مقیم دور گردی

ز چنین دیار گفتم که سفر کنی نکردی

تو سیاهی از سفیدی نکنی چو فرق سوزم

به دمی شب فراقم تو سحر کنی نکردی

تو به این عیار جوهر چه در تصنع

به تو صنعتی نمودم که هنر کنی نکردی

سبق وفا نوشتم که ز بر کنی نخواندی

گرهی چو قطره بستم که گهر کنی نکردی

ز صفای لوح نورس رقم غبار خاطر

به ملازمان نوشتم که به در کنی نکردی