شمارهٔ ۳۳۷
نقش کونین است در آیینه ی زانوی عشق نه فلک تصویر چینی باشد از ابروی عشق ز آتش این کاروان باشد شراری آفتاب خیمه ی زنگاری چرخ است از اردوی عشق گرچه مد ابروان طغراست بر منشور حسن هست م...
میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم میزیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از وی در موزهٔ لندن وجود دارد به هنر خوشنویسی خود او مزین است. از تاریخ مرگ وی نیز خبری در دست نیست و آخرین اثر به سال ۱۱۰۵ تعلق دارد.این دیوان به کوشش حمید مشهدی آقائی کشف و استنساخ و تصحیح شده و به همت انتشارات مهر هشتم منتشر گردیده و به همت آقای حسین آقائی با کسب اجازه از مصحح و ناشر در سایت گنجور در دسترس قرار گرفته است.
نقش کونین است در آیینه ی زانوی عشق نه فلک تصویر چینی باشد از ابروی عشق ز آتش این کاروان باشد شراری آفتاب خیمه ی زنگاری چرخ است از اردوی عشق گرچه مد ابروان طغراست بر منشور حسن هست م...
گداز قلب بود کار سکه ی توفیق از آن شکست نبیند زر خزانه ی توفیق ز تار و پود خط و زلف نشانه گیر شوای دل که خوش قماش برآیی ز کارخانه ی توفیق نمی رسد به مقام اثر چو تیر هوایی خدنگ ناله...