شمارهٔ ۳۵۹
گر به گلگشت ارم یا بزم دارا می روم عضو از جا رفته ام از خانه هر جا می روم جان طاقت صحبت حلقم به لب آورده است هوی وحشت می کشم تا کوی عنقا می روم هشت در پای دلم نعلینی از چشم غزال با...
میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم میزیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از وی در موزهٔ لندن وجود دارد به هنر خوشنویسی خود او مزین است. از تاریخ مرگ وی نیز خبری در دست نیست و آخرین اثر به سال ۱۱۰۵ تعلق دارد.این دیوان به کوشش حمید مشهدی آقائی کشف و استنساخ و تصحیح شده و به همت انتشارات مهر هشتم منتشر گردیده و به همت آقای حسین آقائی با کسب اجازه از مصحح و ناشر در سایت گنجور در دسترس قرار گرفته است.
گر به گلگشت ارم یا بزم دارا می روم عضو از جا رفته ام از خانه هر جا می روم جان طاقت صحبت حلقم به لب آورده است هوی وحشت می کشم تا کوی عنقا می روم هشت در پای دلم نعلینی از چشم غزال با...
نیست منظور نظر صهبای انگوری مرا نشأه بهتر داد شفتالوی این نوری مرا مرگ می سازد گوارا داغ مهجوری مرا آب غربت می نشاند آتش دوری مرا جنت از رضوان نمی خواهم به پاداش عمل خوش نمی آید به...