غزل شمارهٔ ۹
عبید زاکانیدلا با مغان آشنایی طلب
ز پیر مغان روشنایی طلب
به کنج قناعت گرت راه نیست
ز دیوانگان رهنمایی طلب
وگر اوج قدست کند آرزو
ز دام طبیعت رهایی طلب
اگر عارفی راه میخانه گیر
و گر ابلهی پارسایی طلب
دوای دل خسته از درد جوی
نوای خود از بینوایی طلب
اگر صد رهت بشکند روزگار
مکن از خسان مومیایی طلب
عبید ار گدایی غنیمت شمار
وگر پادشاهی گدایی طلب