غزل شمارهٔ ۷۶

ای ترک چشم مستت بیمار خانه دل

زلف تو دام جان ها خال تو دانه دل

آن جا که ترک چشمت شست جفا گشاید

تیر بلا نیاید جز بر نشانه دل

خونابه سرشکم ریزند مردم چشم

از آستانه تو تا آسمانه دل

دل اوفتاده عاجز بر آستانه تو

تا عاجز اوفتادم بر آستانه دل

دارد عبید مسکین دایم هوای عشقت

هم در میانه جان هم در میانه دل