شمارهٔ ۱ - در مدح یمین الدوله سلطان محمود

دل مرا عجب آید همی ز کار هوا

که مشک بوی سلب شد ز مشک بوی صبا

ز رنگ و بوی همی دانم و ندانم از آنک

چنین هوا ز صبا گشت یا صبا ز هوا

درخت اگر علم پرنیان گشاد رواست

که خاک باز کشیدست مفرش دیبا

به نور و ظلمت ماند زمین و ابر همی

به در و مینا ماند سرشک ابر و گیا

فریفته است زمین ابر تیره را که ازو

همی ستاند در و همی دهد مینا

به زیر گوهر الوان و زیر نقش بدیع

نهفته گشت درازای عالم و پهنا

اگرچه گوهر و نقش جهان فراوانست

همه صناعت ابرست و دستبرد صبا

چه فایده ست ز نقش بهار و پیکر او