غزل شمارهٔ ۲۹۰

به رغم توبه من چون لبت پیاله بنوشد

به روی گرم تو ساقی که خون توبه نجوشد

بهای گوهر یوسف کسی خود او نشناسد

همان به است که او را کسی به او نفروشد

کسی به بندگی آرد که در شمایل طاعت

در بهشت ببندد و به روی خویش نپوشد

غبار کوچه راحت به دامنش ننشیند

لباس درد تو بر هر که روزگار بپوشد

نگویمت که مزن تیغ جور بر دل عرفی

رضا بده که پس از مرگ در لحد بخروشد