غزل شمارهٔ ۳۴۷

خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد

دمی که جام شراب نداشت آب نخورد

ز نقص تشنه لبی دان به عقل خویش مناز

دلت فریب گر از جلوه شراب نخورد

کسی اراده جولان عافیت ننمود

که زخم تیر بلا پای در رکاب نخورد

رود به چشمه حیوان و تشنه لب باز آید

کسی که از دم عشق تو آفتاب نخورد

چه روستایی بی مشربی است این عرفی

که توبه کرد و می از دست آفتاب نخورد