غزل شمارهٔ ۵۱۱

دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم

که می میرد برای درد و ما در ماتم اوییم

به این آمیزش و این محرمی گر تو به دیداری

مکن بیگانگی غم که ما هم محرم اوییم

اگر با مرد غم باشیم تاب آریم این غم را

که ناشایسته ای چند آرزومند غم اوییم

بجو فرزانه ای عرفی که گوید حالت عشقت

که ما دیوانه کان هرزه گرد عالم اوییم