رباعی شمارهٔ ۱۱۵
عرفی شیرازیای آن که ز درد رسته ای شرمت باد
فارغ ز بلا نشسته ای شرمت باد
تو سنگ دلی و تهمت بی اثری
بر جلوه حسن بسته ای شرمت باد
ای آن که ز درد رسته ای شرمت باد
فارغ ز بلا نشسته ای شرمت باد
تو سنگ دلی و تهمت بی اثری
بر جلوه حسن بسته ای شرمت باد