بخش ۱۷ - بَوادِه و هُجُوم

و از آن جمله بواده و هجوم است بواده آن بود کی ناگاه اندر دلت افتد از غیب بر سبیل وهلت اندوهی واجب کند یا شادی و هجوم آن بود که بر دل آید بقوت وقت بی کسب تو و مختلف بود اندر انواع بحسب قوۀ وارد و ضعف او و ازیشان بعضی باشند کی بواده ایشانرا از حال خویش بگرداند و هواجم در ایشان تصرف کنند و گروهی باشند که قوت آن دارند که هیچ حال ایشان را بنگرداند و ایشان سادات وقت باشند چنانک شاعر گوید شعر

لاتهتدی نوب الزمان الیهم

ولهم علی الخطب الجلیل لجام