باب هیجدهم - در غیبت

در غیبت

قال الله تعالی ایحب احدکم ان یأکل لحم اخیه میتا ابوهریره گوید رضی الله عنه که مردی با رسول علیه السلام نشسته بود برخاست و برفت بعضی از قوم گفتند چه عاجز کسی است رسول گفت صلی الله علیه وسلم گوشت برادر خویش بخوردید و او را غیبت کردید

خداوند تعالی وحی کرد بموسی علیه السلام که هر که بمیرد و توبه کرده باشد از غیبت آخر کسی بود که اندر بهشت شود و هرکه بمیرد ومصر بود بر آن اول کسی بود که در دوزخ شود

کسی گوید اندر نزدیک ابن سیرین شدم حجاج را غیبت کردم ابن سیرین گفت خدای تعالی حاکمی عادلست چنانک از حجاج انصاف ستاند حجاج را نیز انصاف دهد و تو فردا چون خدایرا بینی کمترین گناهی که کرده باشی سختر بود بر تو از بزرگترین گناهی که حجاج کرده باشد

ابراهیم ادهم را بدعوتی خواندند آنجا شد مردی را یاد کردند که نیامده بود و گفتند او گرانیست ابراهیم گفت این معنی با من نفس کردست که حاضر آمده ام جایی که مردمان راغیبت کنند برخاست و بیرون شد و هیچ چیز نخورد تا بسه روز و گفته اند مثل آنک مردمانرا غیبت کند چنان بود که کسی منجنیقی بر پای کند و حسنات خویش شرق و غرب می اندازد