شمارهٔ ۱
او ژیرو راذه ای م تا رو از بوی تو واذ صبح تارو اندوه تو تا و دل درامه نش هشت که دل دمی ور ارو کر ژیرک عالمت بوینو سن کیژ ببو که گیژه خارو دیم تو خورو و چشم مو تر هشکش ویکر د ان خوز
۵ شعر از اوحدی مراغهای
او ژیرو راذه ای م تا رو از بوی تو واذ صبح تارو اندوه تو تا و دل درامه نش هشت که دل دمی ور ارو کر ژیرک عالمت بوینو سن کیژ ببو که گیژه خارو دیم تو خورو و چشم مو تر هشکش ویکر د ان خوز
هر کش ارادتی چش ای حور زاده بو واخورم کرم همیشه که بختش وراذه بو ای دوستم شوی ز وصال رک رسن قصد سوار سن نه که کار پیاده بو دی فکر و گربدم تو در کفته و دلم عیبش مکر که این ولجی سه س
هردم ای دل بکمند غم یاری در کو دینه ویبو و بسوادی نگاری در کو پر کر تو دل م کرد زنه ساده دلیر این ونینه و ترش کن که بکاری در کو پند گیر و دلم انبار لفتن زتن ار مرد عاقل بنبوتا که ب
سر ترسم که پابند هوای تو نبو دل نشو کرت که خاک کف پای تو نبو دیم خورشید که لسیش و سرکفت ب روشنو این که بسوی و سیمای تو نبو شیخ و قاضیت برینند بر به رک بمهر چشم شیخ و دل قاضی و گوای
سوی دو نان بر دونان چرا کنم خدمت سنان خورم به ازین نان زنان از اینان به چو ناز نان ز لییمان کشم حذر زین نان چو ناز نان کشم از نزد نازنینان به