غزل شمارهٔ ۷

چگونه دل نسپارم به صورت تو نگارا

که در جمال تو دیدم کمال صنع خدا را

چه بر خورند ز بالای نازک تو ندانم

جماعتی که تحمل نمی کنند بلا را

نه رسم ماست بریدن ز دوستان قدیمی

درین دیار ندانم که رسم چیست شما را

مرا که روی تو بینم به جاه و مال چه حاجت

کسی که روی تو بیند به از خزینه دارا

شبی به روز بگیرم کمند زلفت و گویم

بیار بوسه که امروز نیست روز مدارا

جراحت دل عاشق دواپذیر نباشد

چو درد دوست بیامد چه می کنیم دوا را

صبور باش درین غصه اوحدی که صبوران

سخن ز خار برون آورند و سیم ز خارا