غزل شمارهٔ ۸

درد سری می دهیم باد صبا را

تا برساند به دوست قصه ما را

برسر کویش گذر کند به تانی

با لب لعلش سخن کند به مدارا

پیرهن ما قبا کند به نسیمش

برکند از ما دگر به مژده قبا را

مرهم این ریش کرد نیست که عمری

سینه سپر بوده ایم زخم بلا را

دنیی و دین کرده ایم در سر کارش

گردن و سر می نهیم تیغ و قفا را

ای بت نامهربان بیا و بیاموز

از سخن من حدیث مهر و وفا را

پای چنین سرزنشت ها چو نداری

دست مزن عاشقان بی سرو پارا

عیب زبونی نه لایقستگر از خود

دفع ندانست کرد تیغ قضا را

اوحدی از من بدار دست ملامت

من چه کنم کین ارادتست خدا را