غزل شمارهٔ ۱۴

دلبرا در دل سخت تو وفا نیست چرا

کافران را دل نرم ست و ترا نیست چرا

بر درت سگ وطنی دارد و ما را نه که چه

به سگانت نظری هست و به ما نیست چرا

هر که قتلی بکند کشته بهایی بدهد

تو مرا کشتی و امید بها نیست چرا

خون من ریزی و چشم تو روا می دارد

بوسه ای خواهم و گویی که روا نیست چرا

شهریان را به غریبان نظری باشد و من

دیدم این قاعده در شهر شما نیست چرا

من و زلف تو قرینیم به سرگردانی

من ز تو دورم و او از تو جدا نیست چرا

دیگران را همه نزدیک تو را هست و قبول

اوحدی را ز میان راه وفا نیست چرا