غزل شمارهٔ ۳۷

ای غم عشق تو یار غار ما

جز غمت خود کس نزیبد یار ما

کار ما با غم حوالت کرده ای

نی به این ها برنیاید کارما

در ازل جان دل به مهرت داد و این

تا ابد مهریست بر رخسار ما

ما همان اقرار اول می کنیم

گر دو گیتی می کنند انکار ما

ساقی از رندان حریفی را بخوان

تا به می بفروشد این دستار ما

می بیار و خرقه ما را بکن

تا ببیند مدعی زنار ما

علم نیک و بد چو جای دیگرست

این تفاوت چیست در پندار ما

زاهدان فردا چه گویندار خدای

سهل گیرد کار برخمار ما

تا رضای او نباشد اوحدی

توبه بی کارست و استغفار ما