غزل شمارهٔ ۴۶

رخ خوب خویشتن را به چه پوشی از نظرها

که به حسرت تو رفتن بدو دیده خاک درها

برت آمدیم یک دم ز برای دست بوسی

چو ملول گشتی از ما ببریم درد سرها

تو به ناز خفته هرشب ز منت خبر نباشد

که زخون دیده گریم ز غمت به رهگذرها

عجب آمدم که بعضی ز تو غافلند مردم

مگر از ره بصارت خللیست در بصرها

نتوانم از خجالت که بر تو آورم جان

که شنیدم التفاتی نکنی به مختصرها

ز لبت نبات خیزد چو به خنده برگشایی

بهل این شکر فروشی که بسوختی جگرها

بر آن کمان ابرو دل اوحدی چه سنجد

که به زخم تیر مژگان بشکافتی سپرها