غزل شمارهٔ ۵۱
اوحدی مراغهاینیست در آبگینه آتش و آب
باده شان رنگ می دهد دریاب
باده نیز اندر اصل خود آبیست
کآفتابش فروغ بخشد و تاب
ز آب بی رنگ شد عنب موجود
وز عنب شیره وز شیره شراب
زین منازل نکرده آب گذار
هیچ کس را نکرد مست خراب
باش تا رنگ و بوی برخیزد
که همان آب صرف بینی آب
هر کس از باده نسبتی دیدند
جمله بین کس نشد ز روی صواب
چشم ازو رنگ برد و بینی بوی
عاقلش سکر دید و غافل خواب
اگرت چشم دوربین باشد
بر گرفتم ازان جمال نقاب
اوحدی هرچه غیر او بینی
نیست یک باره جز غرور سراب