غزل شمارهٔ ۶۰

مهر گسل گشت یار عهد شکن شد حبیب

اصل خطر شد دوا رای خطا زد صلیب

خوارم و بی وصل دوست خوار بود آدمی

زارم و بی روی گل زار بود عندلیب

دیر کشید ای نگار سوختنم ز انتظار

یا نظری بی ستیز یا گذری بی رقیب

ما ز تو مهر و وفا خواسته ایم ای صنم

نی چو کسان دگر عاشق رنگیم و طیب

نیست ز خامان عجب عشق زنخدان و لب

طبع چه جویدرطب طفل چه جوید زبیب

ابروی محراب وش گر سوی مسجد بری

نعره برآرد امام در غلط افتد خطیب

گر بکشم خویش را در طلب وصل تو

سود ندارد که نیست کار برون از نصیب

چاره به جز صبر نیست کان رخ چون آفتاب

دل برباید مگر دیده بدوزد لبیب

دل منه ای اوحدی زانکه به شهر کسان

جور کشد بی سخن عاشق و آنگه غریب