غزل شمارهٔ ۶۵
اوحدی مراغهایروزگار از رخ تو شمعی ساخت
آتشی در نهاد ما انداخت
ما طلب گار عافیت بودیم
در کمین بود عشق بیرون تاخت
سوختم در فراق و نیست کسی
که مرا چاره ای تواند ساخت
مگر او رحمتی کند ورنه
هر کرا او بزد کسی ننواخت
عاشقانش چرا کشند به دوش
سر که در پای دوست باید باخت
اوحدی آن چنان درو پیوست
که نخواهد به خویشتن پرداخت
سخن او نمی توان گفتن
دم نزد هر که این سخن بشناخت