غزل شمارهٔ ۷۰

چون گشت با تو ما را پیوند دل زیادت

گر هجر ما گزینی دوری ز حسن عادت

شبهاست تا دلم را تب دارد از غم تو

آه از تو گر نیایی روزی بدین عیادت

طبعت به طالع ما شد تند و تیز ارنه

زین پیشتر نبودی بدمهر و بی ارادت

عشقی که نیست برتو حربیست بی غنیمت

عیشی که نیست با تو دینیست بی شهادت

هر چند نیست با ما مهر تو در ترقی

هر لحظه با تو ما را شوقیست در زیادت

شاگرد صورت تست آیینه در لطیفی

کین می کند تجلی و آن میکند اعادت

چندان که جور خواهی بر جان من همی کن

کز بندگان نیاید کاری به جز عبادت

باشد که اوحدی را از غیب دست گیرد

آن کس که واقفست او بر غیب و بر شهادت