غزل شمارهٔ ۹۰
اوحدی مراغهایتا زنده ایم یاد لبش بر زبان ماست
ذکرش دوای درد دل ناتوان ماست
گر فتنه می شویم بر آن روی طرفه نیست
زیرا که یار فتنه آخر زمان ماست
گیرم که مهر او ز دل خود برون برم
این درد را چه چاره که در مغز جان ماست
از ما مپرس کاتش دل تا چه غایتست
از آب دیده پرس که او ترجمان ماست
انصاف حیف نیست که باری نمی دهد
شاخی چنین شگرف که در بوستان ماست
مشکل رها کند که بگوییم حال خویش
بندی که از محبت او بر زبان ماست
ای اوحدی ز غیر شکایت چه می کنی
ما را شکایت از بت نامهربان ماست