غزل شمارهٔ ۱۲۸

ای آنکه پیشه تو به جز کبر و ناز نیست

چون قامت تو سرو سهی سرفراز نیست

روشن دل کسی که تو باز آیی از درش

تاریک دیده ای که بر وی تو باز نیست

راهی که سر به کوی تو دارد حقیقتست

عشقی که مرد را به تو خواند مجاز نیست

هر خسته را که کعبه دل خاک کوی تست

گو سعی کن که حاجت راه حجاز نیست

تن در نماز و روی به محرابها چه سود

چون روی دل به قبله و دل در نماز نیست

عیبم کنند مردم زاهد ز عشق لیک

در زاهدان صومعه چندین نیاز نیست

آنکس نریزد این همه اشک چو خون ز چشم

رازش ز چشم خلق مپوشان که راز نیست

ای اوحدی مرو ز پی چشم مست او

بنشین که روز فتنه به از احتزاز نیست

گر بخت یار می شود از کس مدد مخواه

بر خوان عشق حاجت دست دراز نیست