غزل شمارهٔ ۱۵۰

چندان نظر تمام که دل نقش او گرفت

از وی نظر بدوز چو دل را فرو گرفت

بیرون رو ای خیال پراکنده از دلم

از دیگری مگوی که این خانه او گرفت

ای پیرخرقهیک نفس این دلق سینه پوش

بر کن ز من که آتش غم در کو گرفت

جانا تو بر شکست دل ما مگیر عیب

چون سنگ می زنی نبود بر سبو گرفت

گویی که ناقه ختنی را گره گشود

باد صبا که از سر زلف تو برگرفت

سگ باشد ار به صحبت سلطان رضا دهد

آشفته ای که با سگ آن کوی خو گرفت

دل را ز اشتیاق توای سرو ماهرخ

خون رگ برگ فروشد و غم تو به تو گرفت

هر زخم بد که هست برین سینه می زنی

عشق تو راستی دل ما را نکو گرفت

یک شربت آب وصل فرو کن به حلق دل

کو را دگر نواله غم در گلو گرفت

در صد هزار بند بماند چو موی تو

آن خسته را که دست خیال تو مو گرفت

گوشی به اوحدی کن و چشمی برو گمار

کافاق را به نقش تو در گفت و گو گرفت