غزل شمارهٔ ۲۲۷

نمی بینم بت خود را نمی دانم کجا باشد

دلم آرام چون گیرد که جان از وی جدا باشد

کسی حال دل مجروح من داندکه همچون من

به سودایی گرفتار و به دردی مبتلا باشد

من اندر مذهب عشقش بزرگین طاعت آن دانم

که سر بر آستان او و دستم بر دعا باشد

چو روی او نمی بینم نباشد دیده را سودی

وگر خود خاک کوی او سراسر توتیا باشد

به گرد دانه خالش کسی گردد که روز و شب

در آب دیده سرگردان بسان آسیا باشد

نگارا از وصال خویش ما را شادمان گردان

اگر چه منصب وصل تو بیش از حدما باشد

مراد اوحدی یکشب ز وصل خود روا گردان

وزان پس گر دل او را برنجانی روا باشد