غزل شمارهٔ ۲۳۳

گدایی را که دل در بند یار محتشم باشد

دلش هم خوابه اندوه و جانش جفت غم باشد

حرامست ار کند روزی دلش میلی به بستانی

همایون دولتی کش چون تو باغی در حرم باشد

ز چشم لطف بر احوال مسکینان نظر میکن

که سلطان دولتی گردد چو میلش بر حشم باشد

به غیر از نم نمیبیند ز دست گریه چشم من

بصر مشکل ببیند چونکه غرق آب و نم باشد

مکن دعوت به شیرینی مرا ز آن لب که در جنت

خسیسی گوید از حلوا که در بند شکم باشد

چو بر جانم زدی زخمی به لطفش مرهمی می نه

ز بهر این دل خسته نکو بنگر که هم باشد

چنین معشوقه ای در شهر و آنگه دیدنش مشکل

کسی کز پای بنشیند به غایت بی قدم باشد

بساز ای اوحدی چون زر نداری در جفای او

که اندر کشور خوبان جفا بر بی درم باشد