غزل شمارهٔ ۲۴۱

سر عشق از خرد برون باشد

عشق را پیشرو جنون باشد

چند گویی که عشق بدبختیست

پس تو پنداشتی که چون باشد

گر تو بر خوان عشق خواهی بود

خورشت خاک و باده خون باشد

رقت چشم آرزومندان

اثر حرقت درون باشد

به نصیحت قرار کی گیرد

دل که از عشق بی سکون باشد

کی به شاخ غمش رسد دستی

که نه در زیر این ستون باشد

اوحدی گر تو صد زبان داری

عاشق بی درم زبون باشد