غزل شمارهٔ ۲۸۷

اول فطرت که نقش صورت چین بسته اند

مهر رویت در میان جان شیرین بسته اند

زان نمکدان لب شیرین شورانگیز تو

دانه خال سیه بر قرص سیمین بسته اند

تا کسی از باغ حسنت شاخ سنبل نشکند

زنگیان زلف تو بر ماه پرچین بسته اند

جز به چشم ترک مستت خون مردم کس نریخت

تا بنای کفر را در چین و ماچین بسته اند

عندلیبان چمن را تا کند زار و نزار

چاوشان چشم مستت بر گل آذین بسته اند

بر امید خواب مستی دوش بر طرف چمن

بلبلان بوستان از غنچه بالین بسته اند

تا نقاب از آفتاب طلعتت بر داشتند

اوحدی را خواب خوش از چشم غمگین بسته اند