غزل شمارهٔ ۲۹۲

دوشم از کوی مغان دست به دست آوردند

از خرابات سوی صومعه مست آوردند

هیچ می خواره ندارد طمع حور و بهشت

این بشارت به من باده پرست آوردند

ساقیانش ز می عشق چو گردیدم مست

به می دیگرم از نیست به هست آوردند

زلف و خال و خط خوبان همه رنجست آنها

از کجا این همه تشویش به دست آوردند

این شگرفان که نگنجند در آفاق از حسن

در چنین سینه تنگ از چه نشست آوردند

قلب سالوس و ریا را نشکستند درست

مگر این قوم که در زلف شکست آوردند

اوحدی را چو ازین دایره دیدند برون

زود در حلقه آن زلف چو شست آوردند