غزل شمارهٔ ۳۰۲

مطرب مهل که محنت و غم قصد جان کند

راهی سبک بیار که رطلم گران کند

گیر و گرفت چیست چو با عشق ساختیم

بر ما گرفته گیر که وصلی زیان کند

گر مهر و ماه را به در او برم شفیع

بر من به جهد اگر دل او مهربان کند

جز دیده و دلم نپسندد نشانه ای

تیری که چشم و ابرویش اندر کمان کند

دیدیم سروها که نشانند در چمن

لیکن کسی ندید که سروی روان کند

صورت کشند و نقش بر ایوان نه این چنین

کش نوش در لب و گهر اندر دهان کند

شاید که اوحدی بنویسد حدیث خویش

با دوستان حکایت ازین داستان کند