غزل شمارهٔ ۳۴۲

عشق همان به که به زاری بود

عزت عشق از در خواری بود

دست بگیرد دل درویش را

دوست که در مهد و عماری بود

هم نکند صید چنان آهویی

گر سگ ما شیر شکاری بود

از گل و باغش نبود چاره ای

دیده که چون ابر بهاری بود

یار مرا می کشد از عشق خود

کشتن عشاق چه یاری بود

روز که بی وصل بر آید ز کوه

در نظر من شب تاری بود

هم بکند چاره او اوحدی

چون شب رندی و سواری بود