غزل شمارهٔ ۳۴۳
اوحدی مراغهایغیر ازو هر چه هست بازی بود
ما و من قصه مجازی بود
زود بگذر که اصل ذات یکیست
وین صفت ها بهانه سازی بود
تو ز دستش بداده ای ورنه
دوست در عین دلنوازی بود
نفس کافر ترا ازو ببرید
هر که او نفس کشت غازی بود
عشق خود با تو فاش می گوید
که بما اول او نیازی بود
حدث از تست ورنه پیش از تو
همه روی زمین نمازی بود
اوحدی گر شناختی خاموش
کین حدیث از زبان درازی بود