غزل شمارهٔ ۳۴۴

روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خود

روزی چنان شوی که ندانم ترا ز خود

من آشنای روی تو بودم مرا ز چه

بیگانه می کنی دگر ای آشنا ز خود

هر گه که پر شود ز خیالت ضمیر من

پر بینم این محله و شهر و سرا ز خود

وقتی به حال خود نظرم بود و این زمان

گشتم چنان که یاد نیاید مرا ز خود

چون عاشق توام چه برم نام خویشتن

چون درد من ز تست چه جویم دوا ز خود

ای اوحدی اگر نه جدایی ز سر کار

او را بکوش تا نشناسی جدا ز خود

غیر از تو هیچ کس نشناسم بلای تو

سعیی بکن که دور کنی این بلا ز خود