غزل شمارهٔ ۳۷۰

دیریست که یار ما نمی آید

پیغام به کار ما نمی آید

هر کس به تفرجی و صحرایی

خود بوی بهار ما نمی آید

ما را به دیار او نباشد ره

او خود به دیار ما نمی آید

کمتر ز سگیم در شمار او

زیرا به شمار ما نمی آید

ای دل بتو پیش ازین همی گفتم

کین عشق به کار ما نمی آید

دولت همه جا برفت و باز آمد

هرگز بگذار ما نمی آید

یک دم نرود که یاد او صد پی

اندر دل زار ما نمی آید

آن دام که ما نهاده ایم ای دل

در چشم شکار ما نمی آید

ای اوحدی از خوشی کناری کن

کان بت به کنار ما نمی آید