غزل شمارهٔ ۳۷۵

من کشته عشقمخبرم هیچ مپرسید

گم شد اثر مناثرم هیچ مپرسید

گفتند که چونی نتوانم که بگویم

این بود که گفتم دگرم هیچ مپرسید

فردا سر خود می کنم اندر سر و کارش

امروز که با درد سرم هیچ مپرسید

وقتی که نبینم رخش احوال توان گفت

این دم که درو می نگرم هیچ مپرسید

بی عارضش این قصه روزست که دیدید

از گریه شام و سحرم هیچ مپرسید

خون جگرم بر رخ و پرسیدن احوال

دیدید که خونین جگرم هیچ مپرسید

از دوست به جز یک نظرم چون غرضی نیست

زان دوست به جز یک نظرم هیچ مپرسید

از دست شما جامه دو صد بار دریدم

خواهید که بازش بدرم هیچ مپرسید

با اوحدی این دیده تر بیش ندیدیم

بالله که ازین بیشترم هیچ مپرسید