غزل شمارهٔ ۳۷۶

دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسید

دو دم به دل برآمد و آتش به جان رسید

بر تن شنیده ای چه رسید از فراق جان

از درد دوری تو دلم را همان رسید

هرگز جفا نبرده و دوری ندیده ام

بر من جفا و جور تو نامهربان رسید

انصاف من بده که کجا گویم این سخن

کز یار برگزیده به یاران زیان رسید

دوشم رقیب بر سر کوی تو دید و گفت

باز این ستم رسیده فریادخوان رسید

ما را مگر به پیش تولطف تو آورد

ورنه به سعی ما به کجا می توان رسید

حال من و تو فاش چنان شد که سالها

زین دوستی بهر طرفی داستان رسید

یک روز بشنوی که تن اوحدی ز غم

خاک در تو گشت و بدان آستان رسید

من بلبلم ز درد بنالم علی الخصوص

فصلی که گل شکفته شد و ارغوان رسید