غزل شمارهٔ ۳۹۱

دلبر من بر گذشت همچو بهاری دگر

بر رخش از هفت و نه نقش و نگاری دگر

گفتمش ای جان بیا دست به یاری بده

گفت نیارم که هست به ز تو یاری دگر

گفتمش آخر مکن بیش کنار از برم

گفت دلم می کند میل کناری دگر

گفتمش از هجر تو گشت نهارم چو لیل

گفت ازین پیش بود لیل و نهاری دگر

گفتمش از وصل تو آن من خسته کو

گفت که فردا کنم بر تو گذاری دگر

گفتمش امروز کن گر گذری میکنی

گفت که فردا کنم بر تو گذاری دگر

گفتمش از کار تو نیک فرو مانده ام

گفت برو بعد ازین در پی کاری دگر

گفتمش ای بی وفا عهد همین بود و مهر

گفت که می آورند چند قطاری دگر

گفتمش آن دل که من پیش تو دارم بده

گفت به از من ببین مظلمه داری دگر

گفتمش ار دیگری عاشق زارم کند

گفت به دست آورم عاشق زاری دگر

گفتمش ار اوحدی نیست شود در غمت

گفت به از اوحدی هست هزاری دگر