غزل شمارهٔ ۳۹۲

نیک میخواهی که از خود دورم اندازی دگر

و آن دل سنگین ز مهر من بپردازی دگر

آتشی در من زدی از هجر و میگویی مسوز

با من مسکین سر گردان نمیسازی دگر

دل ز من بردی و گویی با تو بازی میکنم

راست میپرسی به خون من همی بازی دگر

پرده ای انداختی بر روی و سیلی در گذار

تا مرا در آتش اندوه نگدازی دگر

زان همی ترسم که چون فارغ شوی از قتل من

روی را رنگین کنی و زلف بترازی دگر

بسته ای بر دیگرانم باز و می دانم که چیست

ایمنم کردی که پنهان بر سرم تازی دگر

سختم از حضرت جدا کردی و از درگاه دور

آه اگر بر حال من چشمی بیندازی دگر

مفلس و بیمایه مگذارم چنین گر هیچ وقت

تازه خواهی کرد با من عهد انبازی دگر

اوحدی را خون همی ریزی که دورش میکنی

صوفی کافر نخواهی کشتن ای غازی دگر