غزل شمارهٔ ۴۰۳

صنما بی تو مرا کار به جان آمده گیر

دلم از درد فراقت به فغان آمده گیر

دل شوریده ز هجر تو به جان می آید

جان سرگشته ز هجرت به دهان آمده گیر

زان زنخدان چو سیب تو بده یک بوسه

وآنگه از باغ تو سیبی به زیان آمده گیر

خلق گویند که حال تو بر دوست بگوی

حال خود گفته و بر دوست گران آمده گیر

آرزوی تو گر آن است که من کشته شوم

آن چنان کارزوی تست چنان آمده گیر

گفته ای اوحدی آن به که ز پیشم برود

رفته از پیش تو و باز دوان آمده گیر