غزل شمارهٔ ۴۰۸

آن سست عهد سخت کمان اوفتاد باز

گفتم که عاشقم به گمان اوفتاد باز

گفتم ز پرده روی نماید نمود لیک

اندر درون پرده جان اوفتاد باز

چون بوسه خواهمش به زبان قصد سر کند

سر در بلا ز دست زبان اوفتاد باز

خالی نمی شود دلم از درد ساعتی

دل در غمش ببین به چه سان اوفتاد باز

نشگفت سر عشق من ار آشکار شد

کان صورتم ز دیده نهان اوفتاد باز

چشمش بسوخت جان و رخ او ببرد دل

غارت ببین که در دل و جان اوفتاد باز

از شوق زلف و قامت و رویش زبان من

در ناله و نفیر و فغان اوفتاد باز

او می رود سوار و سراسیمه در پیش

دل می رود پیاده ازان اوفتاد باز

گویند کاوحدی ز غم او چنین بسوز

بیچاره اوحدی نه چنان اوفتاد باز