غزل شمارهٔ ۴۰۹

یار ار نمی کند به حدیث تو گوش باز

عیبی نباشد ای دل مسکین بکوش باز

چون پیش او ز جور بنالی و نشنود

درمانت آن بود که بر آری خروش باز

هر گه که پیش دوست مجال سخن بود

رمزی سبک در افکن و می شو خموش باز

ای باد صبح اگر بر آن بت گذر کنی

گو آتشم منه که در آیم به جوش باز

حیران از آن جمال چنانم که بعد ازین

گر زهر می دهی نشناسم ز نوش باز

گفتی به دل که صبر کن او بی قرار شد

دل را خوشست با سخنانت به گوش باز

خواهم بر آستان تو یک شب نهاد سر

آن امشبست گر نبرندم به دوش باز

چون سعی ما به صومعه سودی نمی کند

زین پس طواف ما و در می فروش باز

گر اوحدی به هوش نیاید شگفت نیست

مست غم تو دیرتر آید به هوش باز